داستان های کوتاه
چهل تیکه
همیشه در مدرسه لباس های چهل تیکه خوش دوختی
می پوشید. بچه ها فکر می کردند؛ لباس هایش آخرین
مد است و به چشم یک بچه پولدار به او نگاه می کردند،
اما من می دانستم که پدرش در یک کارگاه خیاطی کار می کند.... .
Multi pieces
She always would put well tailored multi
Pieces dress on. The students thought his
Dresses are elegant and designed according
To the last models. But I knew that her father
Is working in a tailor's shop... .
آن سوی میله های سرد
از شیشه بخار گرفته پنجره، فقط حفاظ های سرد آهنــــی
دیده می شد. روی شیشه با انگشت نوشت: کاش یکبـــــار
دیگر متولد می شدم تا همه خطاهای گذشته را جبران کنم.
باد، پنجره را کمی باز کرد؛نوشته های روی آن محو شد.
The other side of the cold fences
You could see only the cold iron fences, from
Behind the muggy window. He wrote write this
Finger: "I wish I could born again to make
Amend my deed." The mind blew and opened
The window a little. All the writings on the
Glass, erased.
رستوران
مردی با ظاهر آراسته وارد رستورانی خلوت شـــد،
غذایی سفارش داد و شروع به نوشتن کرد. صاحب
رستوران ار آمدن مشتری خوشحال شد و پنداشـــت
او نویسنده مشهوری است. مرد پس از صرف غذا،
به جای پرداخت مبلغ صورتحساب، نوشـــته اش را
تقدیم صاحب رستوران کرد: در این شهر غریــــب
هستم،به علت بدشانسی در شغلم، ورشکست شـده ام
و...لذا پولی برای پرداخت صورتحـــــــسابم ندارم و
تقاضا می کنم مبلغی نیز کمک کنید. مطمئن باشید در
آینده جبران خواهم کرد.صاحب رستوران نخستین
نوشته های نویسنده خیالی اش را خیلی غم انگیز و
بسیار تاثیر گذار توصیف کرد.
Restaurant
A calm and well-dressed man, arrived in snug
Restaurant, ordered some food, and began to write.
The owner of restaurant was very happy, because
He thought that he is a famous writer. After finishing
The lunch, the man gave his written paper to the owner,
Instead of money for the bill: "I am lonely and stranger
In this city. Unfortunately, I became bankrupt and so,
I don't have any money to pay for the bill. If you please
Make a monetary contribution and I promise to return
In future…"The owner of restaurant described the
Beginning of his imaginary author's writing, too sad
And impressive.
تصادف
با دیدن هر تصادفی در خیابان، به یاد سـرنوشت خودش
می افتاد.سالها در گوشه و کنار صحنه های فیلم و تئاتر،
کارهای کوچک تدارکات را انجام می داد و در هــــــــــر
فرصتی محو بازی ستارگان می شد.تا آن که روزی یکی
از بازیگران د راه تصادف کرده و به صحنه نرسیــــــد؛
موقعیتی پیش امد تا او به جای ان بازیگر، نقشش را
هنرمندانه ایفا کند. از آن پس، بازیگری، حرفه اصلی او شد.
شاید او تنها هنرمندی است که کاملا تصادفی بازیگر شد.... .
Accident
He would remember his fate whenever he
Would see an accident in a street. He was
Working as a supplier in cinema and theatre
Affairs, for many years. He always was
fascinated to see the stars playing their roles.
One day, one of the players, had an accident
And couldn't attend in due time. In this suitable,
He could play the role of absent star, skillfully.
Thereafter he became a famous actor. Perhaps,
He is the only artist who became an actor accidentally.
هویت گمشده
از گذشته و اصل و نصب خود، چیزی نمی دانست.
تنها دانسته اش، آدرس محلی بود که در طفولیت، او
را در انجا رها کرده بودند. بعدها وقتی بزرگتر شد،
در هر فرصتی به آن منطقه می رفت و پرس وجو
می کرد، ولی کوچکترین نشانی از پدر مادرش را
نتوانسته بود پیدا کند.حالا پس از گذشت سالها،با ان
که بافت آن محل کاملا عوض شده است و اهالی
قدیمی اش نیز از دنیا رفته اند؛اما پیر مرد باز هم
در آنجا به دنبال هویت گمشده خویش است... .
Lost identity
He knew nothing about his origin and extraction.
The only thing he knew was an address of the
Place where he was left alone during childhood.
When he grew up, he would go there and ask
About his parents, but he could not find any trace
Of them.
After many years, although the structure of that
Place has changed entirely, but this old man still
Is searching to find his lost identity.
دوست بچه ها
وقتی آن لباس ها را می پوشید، یک سر و گردن از بقیه
بلند تر می شد.کارش فقط جلب توجه مردم برای صرف
غذا در یک رستوران بود. مهربان بود، بچه ها خیلی
دوستش داشتند و با او عکس یادگاری می گرفتند. کار
رستوران آنقدر رونق گرفت که دیگر به او نیازی نبود
و عذرش را خواستند. حالا هر وقت دلش برای بچه ها
تنگ می شود؛ لباس گوریلی اش را می پوشد و چرخی
در خیابان ها می زند.
Children's friend
When he would put those clothes on, his
Height would seem taller that the others.
His Job was to attract people attention to
Eat lunch in certain restaurant. He was kind.
Children liked him and would take photographs
For remembrance. Few days later, the restaurant
Activity brisked up and they didn't need him more.
So, the y discharged him for service. These days,
When he misses the children, he would put his
Gorilla clothes on, and takes a walk to streets.
حسرت
همیشه، حسرت سوار شدن ماشین های شیک و آخرین
مدل را داشت. بالاخره آن روز به آرزویش رسید و
مسافر یکی از آن ها شد. ماشین نر می بود و کوچکترین
تکانی را احساس نکرد.در مقصد، همه آشنایان به
استقبالش آمدند و او را روی دست بلند کردند... .
بنز نعش کش بار رساندنش، به آرامی از کنار جمعیت بازگشت.
Envying
He always very to ride a stylish and new
Model car. At last, he got his wish and
Ode one of them. The car moved calmly
And he couldn't feel any bad things.
When he reached there, all his acquaintances
welcome and shouldered him.
The beautiful Benz, the wagon for
Conveying the dead to the grave, after
Emptying its load, rounded and passed
Through the crowd, calmly.
قول
خواب را بر چشمانم حرام کردی، چرا دست از سرم بر نمی داری؟
اینقدر مرا سرزنش نکن،اینقدر عذابم نده.در این مدت،بارها وبارها
گفته ام که خود را اصلاح کرده ام.اگر فقط چند ماه دیگر صبر کنی
تا از پشت ایم میله های سرد خلاص شوم، خواهی دید که دیگر آن
ادم سابق نیستم. قول می دهم که گذشته را جبران کنم. اما فقط یک
خواهش دارم، دیگه تحقیرم نکن؛ ای وجدان بیدار...
Promise
You don't let me go to sleep! Why you
Don't let me alone? Don't rebuke me
So much! Don't torment me! I told
You many times that I have reformed
My manners. If you give me another
Chance for a few months until they
Release me from these cold rods, you
Will see that I am not the former one.
I promise to make amends for my deed.
But I have only a proposition to make.
Please don’t degrade me more, oh, Thou, my alert conscious.
گریز از آشیانه
کنار خیابان منتظــــــــــر تاکســــی بودم. مردی با ســـر و وضع
نامرتب در حالی که با صدای بلند صحبت می کرد نزدیکم ایستاد.
دست او روی گوشش بود، گویا با تلفن همـــــــــراه حرف می زد.
شنیدم که می گفت: بارها بهشان گفتم که حالم خیلـــی خوب است و
اجازه دهید مرخص شوم، اما باور نمی کردند و بــــاز هم روزی
یک مشت قرص آرام بخش می دادند. بالاخره امروز از آن جــــا
فرار کردم.وقتی نگاه تعجب زده ام را دید همان دستـــــــــی را که
روی گوشش بود به طرفم آورد و غیر منتظره با من دســــــت داد.
چــــیزی دستش نبود. خندید و دوباره دستش را نزدیک گوشـــش
بــــــــرد. در حال دور شدن بود که می گفت:باور کن حالم خیلی خوب ....
Fugitive
I was waiting for a taxi on the side of a street.
A disheveled man whose voice kept getting
Lauder, stood beside me. On of his hands,
Was on his ear, as if was talking to
Someone else via mobile. I heard him
Saying: "I told them many times that I am fine,
Let me go. But they didn't believe me, and
Gave me more sedative tablets. Today at last,
I escaped…"
When he saw I am looking at him,
Suddenly shake my hand with the same
Hand! There was nothing in his hand!
He laughed, and put his hand again on
His ear. When he moved away, I heard him
Again saying: "Believe me! I'm fine!"
همشاگردی
تنها شاگردی بود که از معلم ها خواسته بود تا نمـــراتش
را با مداد روی دفترش بنویسند، بعد آن صفحات را پاک
می کرد و مجددا از کاغذشان استفاده می کرد.
با گذشت سال ها، او هرگز سختی آن دوران تنگدستـــی را
فراموش نکرده و حالا همه بیماران نیازمند خورد را بدون
دریافت هزینه ای درمان می کند.
Classmate
He was the only student who would always
Ask his teachers to write his mark with
Pencils on his notebook. He would then
erase the writings on very page, and use them again.
After many years, he still reminds those
Days that were hard and full of indigence,
And so he visits and remedies his patients free
Of charge.
صفحه آخر
پسر ازسالهای کودکی با راهنمایی های پیرمرد کتابفروش،
کتاب های خوبی خریده بود.آن بار با خرید کتابـــــــــــی از او در
خانه فهمید که پیرمرد اشتباها مبلغــــی اضافه داده اســــــت.
برگرداندن پول را به بعد موکول کرد.هفته بعد، با رســــــــــــیدن
به صفحه اخر کتاب،به یاد پول اضافی اش افتاد ناراحــــــت شد
و برای پرداخت به طــــــــــــرف مغازه کتابفروشی رفت وقتــــــی
رسید،مغازه بسته بود و ناگهان نگاهش به عکس پیرمــــــــــــرد
مهربان در اعلامیه ترحیم روی در، گره خورد... چند شاخــــــــــه
گل خرید و با چشم هایی خیس، آن ها را کنار عکس او جا داد.
Last Page
The boy, guiding by old bookseller, had purchased
Good books, from childhood onward. This time,
When he purchased new one and returned home, he
found that the old man paid more money, oversightingly.
He decided to give to back, later. Next week,
After reading the last page, he remembered the case.
He went to the bookshop hurriedly, to give the money
Back. He found the shop closed when he reached there.
Instead, he saw an enlarged picture of the old bookseller
Above a funeral paper, pasted to the door…
He bought a bunch of flower, and put it beside the
Picture, weeping.
رنگ عشق
آدم خیری بود، زمستان های برای نیازمندان لباس گرم تهیــــه
می کرد. آن روز قرار بود برای نابینایی لباس بخرد. مثــــــــل
همیشه پرسید:
چه رنگ لباسی دوست داری برایت بگیرم؟
روشن دل که تا کنون با این پرسش روبه رو نشده بود، فکری
کرد و گفت : رنگ همه آدم های خوب، رنگ مادرم،رنگی کـه
همیشه آرزوی دیندش را دارم؛ رنگ آسمان، رنگ عشق.
The colour of love
He was a charitable man. He would prepare
warm clothes for needy people, every winter.
He planned to buy a ready-made suit for a
blind man so, he asked him:
What colour do you prefer for you clothes?
The blind man that has never heard this kind
of question thought a while and said:
I prefer the colour of all good people; the colour
of my mother; the colour that I always wishes to
see; the colour of sky; the colour of love.
دل نازک
شیشه هم، دل به پرده داده بود.همنشینی که سالها در
ابر و افتاب، همواره در کنارش از تنهایی در امده بــــــــــود.
با آنکه شیشه هنوز شفاف و صیقل مانده بود، اما گذشت
زمان، رنگ و رخ را از پرده ربوده بود. وقتــــــــــــــی پرده را
از شیشه جدا کردند، شیشه آنقدر دلش شکست کـــــه
حیــــن نصب پرده ای نو؛ از وسط دو نیمه شد...
Tender-Hearted
The glass fell in love with curtain too. A good
companion who could put an end to the
pains of solitude. Although the glass was
still pellucid and transparent, but the
curtain was pail and old-fashioned. When
they separated them, the heart of the glass
broke, and when they were fixing a new
curtain, it broken two halves…
فاصله
با آن که مدت ها بود به کهنسالی زندگی اش رسیده بود، امـــا
هنوز با انجام ورزش های سنگین، خود را جوان می دانست.
آن روز به همراه گروهی کوهنورد جوان به قلــــــه ای صعود
کردند. وقتی جوانان در محل صعود به شادمـــانی پرداختند، او
نتوانست در شادی و تفریح آن ها همراه شود و در خود فــــرو
رفت. پیر مرد فهمید اگر چه هنوز از نظر توان جسمانــــــــــی
می تواند به همراه جوانان کوهپیمایی کند، امــــــــــا روحیه او
سالهاست که از آنها فاصله گرفته است.
Distance
Although he attained his old age, but still he
considered himself as a young man.One
day he climbed a peak, along with some
young mountaineers. When the young
people began to cheer up at the peak, he
couldn’t joined them and became
pensive and thoughtful. He found
immediately, although he can climbed
along with young people, but his morale
keeps distance with them.
فرار
مثل جنازه کنار خیابان افتاده بود. مردم دورش جمع شده بــــــودند
و پول می ریختند. کسی صحنه حادثه را ندیده بود، ولی همه فکـــر
می کردند ماشینی با او تصادف کرده و گریخته است به او نزدیک
شدم. ابتدا پلکش تکان خورد وقتی بیشتر دقت کـــردم؛ فهمیدم نفــس
می کشد. بلند گفتم: زنده است باید اورژانس خبر کنیم. با شندیـــدن
این حرف مثل برق از جایش بلند شد. مردم ترسیدند و پراکنده شدند.
به سرعت پول های را جمع کرد و فرار کرد...
To escape
He was stretching down the side of the street, like a corpse.
People were gathered and threw some coins off. No one had
Seen the event, but all the people thought a car has collided him,
And it's driver has escaped. I drew near and saw his eyelids have
A slight motion. I found that he is breathing calmly. I yelled:"He
Is alive! We should call an ambulance to come."
Hearing my word's the man got up quickly. People were afraid
And scattered. He took the coins off, and escaped.
وداع
چشمان تیز بین عقاب، همه پستی و بلندی کوهستان را زیر نظر داشـــت.
بعد از چند اوج و چرخشی ملایم، ناگهان به سوی نقطه ای در دامنه کوه
فرود امد و در یک چشم به هم زدن جوجه کبکی را به چنگال گرفــــت و
پرواز کرد.با شکارش بالای سخره بلندی نشست. طنین آخرین تیــــــــــــر
شکارچی پیر،سکوت کوهستان را به لرزه دراورد.جوجه کبــک و عقاب
تیر خورده، سقوط کردند.قلب شکارچی از حرکت ایستاد.
آن روز به گونه ای ختم شد که شکارچی، عقاب و جوجه کبک تسلیم تقدیر
شدند و در یک زمان با دنیا وداع کردند.
Farewell
All the peaks and slopes of the mounting, was being
watched carefully by the eagle's sharp vision.
The powerful bird ascended more, turned to the side,
And suddenly descended quickly. In the twinkling of
An eye, cloud a young partridge with its talons, and
Ascended again. Then came down, sat on a big rock,
And put the bait on it. The echo of and old hunters
Shot, broke up the silence of mountain. Both eagle
And young partridge fell down.
Suddenly, the old hunter fell down by heart attack.
At the end of that day, the hunter, the eagle, and the
Young partridge, resigned their lives the will of fate,
And passed away concurrently.
از یاد نرفته
موضوع،مربوط به یک مهمانی در سالهای کودکیم می شود.
در پــــــــــــــایان مجلس وقتی میزبان با میهمانان خداحافظی
می کرد، برای اولین بار دستم را مثل پدرم برای خداحافظی
جلو بردم. اما کوچکی من و بی توجهی میزبان باعث شد تــا
دست کودکــانه ام در هوا سرگردان بماند.حالا پس از گذشت
سالهـا، همیشه نگاهم به اطراف است تا درد خجالت آن روز
من برای هیچ بچه ای تکرار نشود.
Unforgotten
The case regards to a banquet in my childhood.
At the end of the party, when the host was saying
Goodbye to the guests, I stretched my hand, to shake
Hand with him, like my father. But as was a child, and
Because of inattentiveness of the host, my hand remained
At the state, in the air. Now, after many years,
I always look around carefully, lest my feeling
Of humiliation, happens to other children.
روزگار او
در زندگی اش هیـــچ وقت نتوانست چیزی را به صورت نو و دست اول
آن طور که دلش می خواست تهیه کند؛خانه کلنگی محل سکونتش، از پدر
به ارث رسیده بود.ماشین اش دست چندم خریده بود و از رده خارج بـود.
کلیه وسایل منزلش نیز روزهایی نوی شان را جایی دیگر گذرانده بودنــد.
اما به تازگی صاحب چیزی نو و دست اول شده است؛ یک سنگ گرانیتی
مشکی صیقلی که همه مشخصاتش با خطی خوش روی ان نوشته شده است.
His Fortune
He could never avail something new and desirable.
His old house, came down to him by inheritance.
His car, was second handed and jalopy. And all his
furnitures, belonged to other people, when were new
and worthy.But recently, he availed something new
and worthy : a black polished granite stone, decorated
with all his identification marks with good and clear handwriting.
توقف بعدی
پشت چراغ قرمز ایستاده بـــودم، پسر با جعبه ای ادامـس از لابه لای
ماشین ها عبور می کرد.آدامسی از او خریدم. پول خرد نداشتــــــــم،
اسکناس درشتی دادم.با تعلل در حال شمارش بقیه پول بود که چراغ
سبز شد. نتوانستم منتظر بمانم، حرکت کردم.در راه با خود فکـــــــر
کردم که شاید پسرک به عمد معطل کرد تا چراغ سبز شود. به چهـار
راه بعدی رسیدم . ان جا تصادفی رخ داده و ترافیک شده بود. در انتظار
باز شدن راه بودم که کسی به شیشه زد. باورم نشد؛ همان پسرک آدامس
فروش بود که خسته و نفس زنان خود را به من رسانده بود. مقداری پول
در دستش بود و گفت: ببخشید بقیه پول شما...
Next stop
I saw traffic light and stopped. A young boy with a box
full of chewing-gum was passing among the cars. I bought
some chewing-gum and gave him a note. He was counting
coins to give me the rest, so slowly, that the traffic light became
green. I couldn't wait and drove the car. I thought he may detained
on purpose. I reached next crossroads. There was a heavy traffic
became of an accident. I was waiting there, and Suddenly heard
someone knocking at the window. I couldn't believe! The same
young boy, out of breath, with some coins in his hands, said.
"The balance of your money!"...
فرزندان او
پیرمرد، خیلی مهربان و در کارهای خیر همیشه پیش قدم بــــود
اما ان روز دلش گرفته بود و با خود فکر می کرد، اگر فرزندی
داشتم امروز با حضورش، چقدر برای روز پدر، شادم میــکرد.
صدای زنگ در، رشته افکارش را پاره کرد. پستچی پاکتی اورد.
پاکت را باز کرد. روی کارت پستال زیبایش نوشته بود: عیـــد و
روزتان را صمیمانه تبریک می گوییم. با سپاس از خدمـــات و
کمک های بی دریغتان. از طرف همه فرزندان شما در آسایشگاه...
کارت پستال با اشکهای پیر مرد خیس شد.
His children
The old man was very kind and pioneer in good deed.
But that Day he was gloomy and thought: "if I had a child,
He would gladden me in father day…"
The doorbell interrupted his thoughts. Postman gave him
An envelope.
He opened the envelope and found a beautiful postal card
In it, with the following writings.
"Heartfelt congratulations on your day, and thank you very
Much for your assistance and help.
All your children in sanatorium …."
The postal card became wet all over with his tears.
پدرم
پدرم ارزویش این بود که بچه درس خوانی باشم، امـا من اصلا درس نمــــی خواندم.
راهنمایی های و نصایح او ، هیچ اثری نداشت. این موضوع به حدّی برایش اهمیـت
داشت که وقتی ان سال رفوزه شدم، از قصه دغ کرد و از دنیا رفت. با رفتنش، تازه
از خواب بیدار شدم . از آن پس انقدر درس خواندم تا دکترای خود را گرفتم. در ایــن
مدت تشویق نامه های متعددی به خاطر نمرات ممتاز گرفتم، ولی هیچ کدام خوشحالم
نکرد. فقط ارزو می کردم کاش پدرم زنده بود و می گفت: بارک الله دختر.
My father
My father desired nothing but my effort to be studious and
Diligent, but I wouldn't study all. His recommendations and
Advices, were useless.The emphasis he laid on my educations
Was a matter of life and death. I failed that year, and he died
Frustrated in his hopes. All at onesc, I work up and returned
to the real world. I studied hard and succeeded to get my P.H.P
I was encouraged sevrel times for getting good grades, but I was
not happy. I wished my father was a live and would say: weldone, girl!
به دنبال نان
بعد از سالها،گذرم به تنور خاک گرفته خانه مادر بزرگ افتـاد.
از خانه رو به ویرانی، فقط تنورش سالم مانده بود.همان جایی
ایستادم که در کودکی از او نان کوچک خواسته بودم،ولــــی او
قرص نـــــــان بزرگــــی داده بود که آن را نگرفــــــتم. آن روز
مادر بزرگ قبل از انکه قهر کـــــــنم ،برایم نان کوچک پخت.
اما حالا هر روز در فکر نان هستم،عصرها بعد از کار روزانه،
تا پاسی از شب جایی دیگر مشغول کار می شوم و با داشتن چند
بچه قد و نیم قد ، فقط به دنبال نان بزرگ هستم ...
Going after bread
After many years, I happened to pass by the dusty furnace of
my grand-mother house. In that ruined house, I could see only
that safe furnace .I stood the same place where I was a child
and asked her to give me a small bread. She'd given me a big
one,but I refused to take it. That day, and before I could wrath,
my grand-mother baked a small bread for me.
Now, everyday ,I am going after bread.Everey evening , after
Working hours, I work in another working place, and having
many children, I just look for a big bread….
